Cześć. Nazywam się Robert Koślik.
Jeśli szukasz ciepłego gabinetu, w którym przez kolejne lata będziemy krążyć wokół Twojego dzieciństwa, współczująco potakiwać i udawać, że samo zrozumienie bólu zmieni Twoje życie — wyjdź stąd teraz.
Szkoda Twojego czasu. I moich 50 minut.
W wieku 20 lat zmierzyłem się z paraliżującymi atakami paniki. Później wszedłem w relację, która przez prawie 2,5 roku mieliła mnie psychicznie, emocjonalnie i fizycznie. Przeżyłem 16 toksycznych cykli powrotów.
I właśnie wtedy zrozumiałem jedno.
Ludzka psychika też działa według schematów.
Lęk ma swój kod. Manipulacja ma swój kod. Uzależnienie emocjonalne ma swój kod. Narcyzm ma swój kod. A jeśli widzisz kod, możesz przestać traktować swój dramat jak mistyczną tragedię i zacząć widzieć mechanizm.
Ja ten mechanizm rozłożyłem na części pierwsze.
Nie znam lęku tylko z książek. Znam go z własnego ciała. Znam go z oddechu, który się urywa. Znam go z nocy, w których ciało zachowuje się tak, jakby zagrożenie nadal stało w drzwiach. Znam układ nerwowy po latach alarmu: hipokamp, ciało migdałowate, pamięć, czujność, panikę, powroty, głód kontaktu i fizyczną reakcję na brak wiadomości.
Dlatego nie patrzę na toksyczną relację jak na romantyczny dramat. Patrzę na nią jak na system, który przejął sterowanie nad Twoim ciałem, głową i poczuciem własnej wartości.
Nie znam manipulacji tylko z teorii. Znam ją z relacji, w której człowiek traci kontakt ze sobą, swoją logiką i własnym układem nerwowym.
Dlatego nie będę Cię głaskał po głowie.
Do mnie przychodzą ludzie po latach terapii, rozmów, analizowania dzieciństwa, schematów, DDA, współuzależnienia i wiecznego pytania: „dlaczego ja dalej nie umiem odejść?”
I bardzo często problem nie polega na tym, że oni za mało rozumieją.
Problem polega na tym, że dalej nie mają strategii.
Bo można rozumieć wszystko i nadal wracać. Można znać definicję narcyzmu i nadal czekać na wiadomość. Można wiedzieć, że ktoś Cię niszczy i nadal tęsknić za jego wersją z początku.
Ja nie jestem psychologiem. Nie udaję terapeuty. Nie prowadzę leczenia. Nie diagnozuję.
Ja robię coś innego.
Rozbrajam mechanizm, w który dałeś się złapać.Nie dokładam kolejnych definicji. Pokazuję mechanizm, porządkuję fakty i pomagam zbudować strategię.
Twój „wyjątkowy, skomplikowany dramat” bardzo często jest powtarzalnym schematem zachowań. Słyszę pierwsze zdania i widzę algorytm: idealizacja, uzależnienie, dewaluacja, kara ciszą, poczucie winy, powrót, chwilowa ulga i kolejny cykl.
Odzieram narcyza z magii. Pokazuję Ci jego mechanizm. I wtedy często dzieje się najważniejsza rzecz: przestajesz patrzeć na niego jak na miłość życia, a zaczynasz widzieć człowieka, który nauczył się sterować Twoim lękiem.
U mnie nie ma godzinnego użalania się bez kierunku. Dostajesz konkrety. Jeśli on robi X, Ty robisz Y. Jeśli prowokuje, nie tłumaczysz się. Jeśli odwraca kota ogonem, wracasz do faktów. Jeśli gra ciszą, nie żebrzesz o kontakt.
Jeśli używa dziecka, pieniędzy, seksu albo poczucia winy jako smyczy, uczysz się widzieć smycz, zanim znowu zaczniesz ją całować.
Mój niski, radiowy głos i bezwzględny styl nie są po to, żeby Cię pocieszać. Są po to, żeby przebić się przez Twój dysonans poznawczy. Bo kiedy człowiek jest po latach manipulacji, często nie potrzebuje kolejnej miękkiej rozmowy.
To nie jest miłość. To jest system kontroli.
To nie jest tęsknota. To jest głód po odstawieniu toksyny.
To nie jest wyjątkowa więź. To jest uzależnienie emocjonalne.
I właśnie z tym pracuję.
Nie z Twoją „słabością”.
Tylko z programem, który ktoś wgrał Ci do głowy.